|
|
 |
|
|
|
|
|
De Italianen hebben opera, de Spanjaarden stierengevechten, de Nederlanders hun
oudejaarsconferences. Welgeteld 40 jaar geleden, in 1969, werd op de Nederlandse
televisie het oudejaar voor het eerst uitgeluid door een cabaretier. Het genre heeft
sindsdien een enorme ontwikkeling doorgemaakt.
In De koning is dood, leve de koning! worden alle tot op heden uitgezonden
oudejaarsconferences in hun historische context geplaatst. De auteur kreeg daarvoor
toegang tot niet of nauwelijks ontsloten bronnen als het persoonlijke archief van
Wim Kan, het Vara-(foto)archief en de archieven van Beeld en Geluid. Ook interviewde
hij alle nog levende oudejaarsconferenciers. Achtergronden, anekdotes, leuke weetjes,
historisch fotomateriaal, bijzondere documenten, tot op heden nooit openbaar gemaakte
kijk- en waarderingscijfers: het passeert allemaal de revue. Van Buckler tot Balkenende!
In De koning is dood, leve de koning! wordt verhaald hoe de oudejaarsconference in de jaren vijftig op de radio ontstond en in de jaren zeventig de televisie veroverde, hoe na de dood van grondlegger Wim Kan cabaretiers als Freek de Jonge en Youp van ’t Hek nieuwe triomfen vierden en hoe het koninkrijk van Kan daarna uiteenviel in allemaal nieuwe kleine rijkjes.
